TÜRK DİŞHEKİMLERİ BİRLİĞİ
SAHTE DİŞHEKİMLERİNE NEDEN KARŞIDIR?

Hizmet sektörleri içerisinde sağlık hizmetleri hastaların tüketici bilincinin en az olduğu sektördür. Bu nedenle sosyal devletler ve çağdaş siyasetçiler; yasal düzenlemelerle sağlık alanında bireylerin sağlık haklarını korumak için ciddi yaptırımlar uygularlar.

Dişhekimleri halkın ağız sağlığını çağdaş ülke insanları ile aynı seviyeye çıkartmak için hizmet veriyor. Yaklaşık 3000 sahte dişhekimi ise ölümcül hastalıklar olan SARILIK, AIDS ve diğer bulaşıcı hastalıkları hastalarımıza bulaştırmaya devam etmektedir.

Teknolojik ve bilimsel gelişmeleri ve yasal düzenlemeleri takip ederek hijyenik  ve tıbbi koşullara uygun hizmet yerleri açan dişhekimlerine karşın sahte dişhekimleri,   yasaları ihlal ederek uygun olmayan çalışma  alanlarında, bazen “çantacı” olarak halkın  diş ve genel sağlığına zarar vermektedirler.

Sağlık bilgilerinden yoksun ve hekimlik formasyonu olmayan sahte dişhekimleri; dişhekimliği uygulamalarındaki komplikasyonları ve insan anatomisini tanımadıkları ve bunlara ait tedbirleri alamadıkları için hastaların hayatlarını tehlikeye atmaktadırlar.

Sahte dişhekimliği sorunu; bizim için halk sağlığının korunması ve aynı zamanda mesleğimizin kirletilmesinin önlenmesidir.

Ağız ve diş sağlığı;  genel sağlığın ayrılmaz bir parçasıdır.  Diş hastalıklarında yapılan her türlü yanlış tedavi, genel sağlığı doğrudan etkilemektedir.

- Türkiye halkının % 25’i yaşamının değişik dönemlerinde sarılık hastalığı ile karşılaşmıştır. Sarılığın  bu kadar yaygın olmasının nedenlerinden biri;.

- Henüz ülkemizde ne kadar yaygın olduğu bilinmeyen çağımızın vebası olarak adlandırılan AIDS’i bulaştıranlar;

- Standartlara uygun olmayan ve kanserojen etkisi olan materyalleri hastalarımıza kullananlar;

­   Halkımızın dişhekimi korkusunun nedeni sahte dişhekimleridir.

5181 kanunundan sonra sahte dişhekimlerinin çoğu hapis cezası korkusu ile gayrı meşru işlerini bırakmışlardır. Bir kısmı da daha gizil koşullarda çalışmalarını sürdürmeye başlamıştır.

Görüldüğü gibi cezai hükümler günün ihtiyacını karşıladığı noktada sonuç vermektedir. Suçtan elde edilecek menfaat ile verilecek ceza arasında oransızlık varsa caydırıcı olmamakta aksine teşvik edici olmaktadır.